MIESIĘCZNIK

DIECEZJI

EŁCKIEJ

 

 

strona główna | o nas | kontakt | archiwum 

 

 

Najnowszy numer: 

 

___________________

 

W numerze: 

 

SŁOWO BOŻE

 ROZMOWA "MARTYRII"

 DUSZPASTERSTWO

 EWANGELIZACJA

 PODRÓŻE

 POZNAJEMY REGION

 MARTYROLOGIA

 ROK LITURGICZNY

 STOWARZYSZENIA KATOLICKIE

 DIECEZJA

 WSPOMNIENIA

 KULTURA

 RODZINA

 DZIECI

 RELAKS

DZIELMY SIĘ MIŁOŚCIĄ: 

 

BIULETYN INFORMACYJNY CARITAS DIECEZJI EŁCKIEJ - bezpłatny dodatek do MARTYRII 

 

DZIELMY SIĘ MIŁOŚCIĄ: 

MACYJNY CARITAS DIECEZJI EŁCKIEJ - bezpłatny dodatek do MARTYRII 

 

 

 

 

 

 

 

 

Jeżeli chcesz zapoznać się ze szczegółowym spisem numeru: 

>> kliknij <<

 

 

 

 

 

 

Słowo po Słowie

 

3 czerwca – Niedziela. Uroczystość Najświętszej Trójcy

A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata (Mt 28, 20). 

 

W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego – przez całe życie dotyk miłości. Przez wszystkie dni miłość. Trójca Święta to jedność i miłość kochających się Osób, do której zapraszany jest każdy z nas. W chrzcie świętym dziecko kąpie się w miłości, jeszcze bardziej staje się dzieckiem. W bierzmowaniu jeszcze bardziej staje się synem i córką. Podczas spowiedzi na powrót staje się dzieckiem. W Komunii jednoczy się z Ojcem w Synu przez dar Ducha Świętego. Namaszczony jest przytulony przez Jezusa w godzinie próby. Małżeńskie splecenie dłoni pieczętuje znak Bożej miłości. W kapłańskim namaszczeniu naznaczony krzyżmem świętym człowiek niesie w krzyżu Trójjedyną miłość. Od narodzin aż po śmierć, a nawet poza nią, dotyka nas miłość.

czytaj więcej

__________________________________________________

 

Dzisiaj nad swoją wiarą musimy więcej pracować

 

Z o. Jackiem Salijem OP, teologiem, znawcą duchowości dominikańskiej, filozofem, wykładowcą na UKSW oraz publicystą, rozmawiamy o odczytywaniu znaków czasu oraz chrześcijaństwie dzisiaj.

 

— Jaki jest dzisiaj Kościół?

— Jaki jest Kościół dzisiaj, to jeden Pan Bóg wie. Ludzkie oceny mogą się z rzeczywistością rozmijać. Bywa, że możemy być bardzo zadowoleni z siebie, a Pan Bóg jest z nas mniej zadowolony. Zapewne bywa też i odwrotnie, gdy nam się wydaje, że jest bardzo kiepsko, a Pan Bóg się cieszy, że jednak Jego dzieci coraz bardziej się do Niego zbliżają. Krótko mówiąc, nie będę odpowiadał na to pytanie, bo nie wypada mi wchodzić w kompetencje Pana Boga.

 

Czy umiecie zauważyć znaki czasów? – zapytał kiedyś Jezus swych wrogich i podstępnych słuchaczy. Bardzo pięknie istotę odczytywania znaków czasu wyjaśnia Konstytucja duszpasterska Gaudium et spes. Jakie są dzisiaj znaki czasu?

— Znakiem czasu jest na przykład potworna samotność, jaka dzisiaj  dotyka wielu ludzi. Oczywiście, również nie brakuje ludzi, którzy żyją w szczęśliwych rodzinach, którzy mają kogo kochać i sami są kochani. Niemniej problem samotności jest obecnie chyba większym problemem niż kiedykolwiek. Dawniej samotny wujek czy samotna ciotka mieli zazwyczaj jakieś oparcie w rodzinach swojego brata czy siostry, dzisiaj jest wielu samotnych, o których nawet rodzone dziecko mało pamięta, zwłaszcza jeżeli wyjechało za granicę albo na drugi koniec Polski. Dla Kościoła problem samotności stanowi wielkie wyzwanie. Jakąś formą odpowiedzi są pojawiające się coraz liczniej ruchy i wspólnoty katolików świeckich.

czytaj więcej

__________________________________________________

Ksiądz w więzieniu

O duszpasterstwie w więzieniu rozmawiamy z ks. Krzysztofem Walendziukiem, kapelanem Aresztu Śledczego w Suwałkach.

 

— Na czym polega posługa kapelana więzienia?

— Niektórzy być może myślą: co ma do roboty ksiądz w więzieniu? Moi koledzy śmieją się ze mnie, że odsiaduję wyrok. Niemniej jednak, przychodząc sześć dni w tygodniu do więzienia, mam co robić. Przede wszystkim staram się mieć jak największy kontakt z więźniami, a więc nie tylko czekam, aż ktoś się zgłosi do mnie jako kapelana, ale usiłuję wychodzić do skazanych. Odwiedzam ich w celach, organizuję różnego rodzaju spotkania. Myślę, że to jest podstawa w duszpasterstwie więźniów, aby próbować nawiązać relację osobową ze skazanym. W suwalskim zakładzie karnym przebywa więźniów. Bywa, że z niektórymi nawiązanie kontaktu nie udaje się wcale, nie są zainteresowani spotkaniem z kapelanem. Przez niektórych jestem postrzegany w świetle błędów i nadużyć kapłanów, które są nagłaśniane w mediach. Ma to tutaj duży wpływ na negatywne odniesienie do księdza. Ale pomimo to z niektórymi więźniami mam kontakt nawet po odbyciu przez nich kary.

czytaj więcej

__________________________________________________

 

Wigierskie wzgórze łaski

 

1 maja ubiegłego roku rozpoczął działalność Wigierski Areopag Nowej Ewangelizacji. To miejsce szczególne. Położone na półwyspie na jeziorze Wigry koło Suwałk. W czerwcu 1999 roku odwiedził je Jan Paweł II.

 

Pismo Święte mówi, że Pan Jezus, Dobry Pasterz i nasz Zbawiciel, wielokrotnie usuwał się na miejsca pustynne i wstępował sam na górę, aby się modlić (por. Łk 5, 16; 6, 12). Podobnie życie pustelnicze kamedułów było całkowicie nastawione na zjednoczenie z Bogiem w ustawicznej modlitwie i kontemplacji.

czytaj więcej

__________________________________________________

 

Historia kultu Najświętszego Serca Pana Jezusa

 

Symbolika serca

 

Serce ma we wszystkich kulturach i religiach bardzo bogate znaczenie metaforyczne. Symbolizuje m.in. centrum, źródło życia, uczuciowość, miłość, dobroć, wzruszenie, duszę, mądrość, niewinność, szczerość, współczucie, hojność, charakter i naturę ludzką. W Biblii występuje jako siedziba władz duchowych i psychicznych, źródło pragnień i myślenia, miejsce zamieszkiwania duszy i ośrodek życia człowieka. W chrześcijaństwie jest to przede wszystkim symbol bezgranicznej miłości Boga do człowieka.
 

Geneza kultu

 

W starożytności chrześcijanie podkreślali, iż z Serca Pana Jezusa przebitego na krzyżu narodził się Kościół i wzięły początek sakramenty: chrzest z wody i Eucharystia z krwi, które wypłynęły z otwartego włócznią boku Zbawiciela. W średniowieczu zapoczątkowany został kult Serca Pana Jezusa powiązany z nabożeństwem do rany w Jego boku. Propagatorami tej formy pobożności byli: św. Mechtylda (1241–1298), św. Gertruda (1250–1303), św. Małgorzata z Kortony (1252–1297) i dominikanie.

czytaj więcej

 

POWRÓT