MIESIĘCZNIK

DIECEZJI

EŁCKIEJ

 

 

strona główna | o nas | kontakt | archiwum 

 

 

Kwiecień 2007: 

 

___________________

 

W numerze: 

 

 SŁOWO BOŻE

JUBILEUSZ DIECEZJI

PRZYPATRZMY SIĘ POWOŁANIU NASZEMU

 DYLEMATY WSPÓŁCZESNOŚCI

 ROK LITURGICZNY 

 ZWYCZAJE WIELKANOCNE

 Z WIZYTĄ W PARAFII

 ROCZNICE

 NOWA EWANGELIZACJA

 RODZINA

 KULTURA 

MŁODZIEŻ

 DZIECI

RELAKS

DZIELMY SIĘ MIŁOŚCIĄ: 

 

BIULETYN INFORMACYJNY CARITAS DIECEZJI EŁCKIEJ - bezpłatny dodatek do MARTYRII 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Jeżeli chcesz zapoznać się ze szczegółowym spisem numeru: 

>> kliknij <<

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Już 15 lat !!!

W uroczystość Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny, na zaproszenie bpa Jerzego Mazura, do kościoła katedralnego licznie przybyli kapłani wraz z przedstawicielami swoich parafii, zgromadzenia zakonne oraz przedstawiciele samorządów i władz, by wspólnie dziękować Bogu za łaski, jakich doświadczaliśmy na przestrzeni 15 lat funkcjonowania diecezji. Pragnieniem biskupa ełckiego było, by we wspólnocie diecezjalnej w dziękczynieniu powtórzyć za Maryją: Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas

25 marca 1992 r. w uroczystość Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny, Ojciec Święty Jan Paweł II bullą Totus Tuus Poloniae Populus dokonał reorganizacji diecezji i prowincji kościelnych w Polsce. Wśród nowo powołanych 13 diecezji, utworzona została także diecezja ełcka, której pierwszym ordynariuszem był bp Wojciech Ziemba. 

W homilii Pasterz diecezji przypomniał, że Ojciec Święty Jan Paweł II powołał nowe diecezje po to, aby łatwiej było gromadzić lud Boży przy ołtarzu, ucząc go przy Stole Słowa i przy Stole Chleba radykalnego oddania się Jezusowi Chrystusowi. Po 15 latach możemy powiedzieć, że zamierzenia Ojca Świętego i biskupów są realizowane i wypełniają się. Chrystus, Pan, bardziej staje się obecny wśród ludzi naszej diecezji. Zwrócił też uwagę, że ten podział jest skutecznym narzędziem nowej ewangelizacji.

czytaj więcej

__________________________________________________

 

Prośba o eutanazję - krzyk samotności

Media nagłośniają problem eutanazji. Przykład Janusza Świtaja, który domagał się prawa do śmierci, podzielił nasze społeczeństwo. Nawet wielu chrześcijan jest za skróceniem cierpienia. Zwróciłam się do ks. dr. Tomasza Orłowskiego, wykładowcy bioetyki w ełckim seminarium duchownym, z prośbą o wyjaśnienie nam tego trudnego problemu.

 

Kiedy następuje koniec życia ? 

— Tak naprawdę życie ludzkie nigdy się nie kończy. O śmierci możemy mówić w kontekście życia ziemskiego. Osoba to jest jedność substancjalna elementu śmiertelnego i duszy duchowej. Zatem osoba przestaje istnieć, kiedy dusza oddziela się od ciała. W nauce doświadczalnej nie dysponujemy żadnym doświadczeniem, które może potwierdzić, kiedy następuje to oddzielenie. Mamy tylko jeden fakt, na podstawie którego można stwierdzić, że tej jedności już nie ma -  martwe ciało. Jest ono znakiem, że dusza już się oddzieliła. Biologia powie nam, że martwy organizm to taki, który nie jest wewnętrznie skoordynowany. Natomiast żywy organizm – przeciwnie. Kiedy organizm traci zdolność wewnętrznej koordynacji, umiera. Śmierć to nie jest brak jakiejś funkcji. Neurologia mówi, że za koordynację organizmu odpowiedzialny jest mózg. Kiedy mózg umiera, organizm traci zdolność wewnętrznej koordynacji i jest martwy.

 

czytaj więcej 

___________________________________________________

 

To nie są świadkowie Jehowy 

Czekając na autobus, usłyszałam rozmowę dwóch starszych osób, która bardzo mnie zaciekawiła. Starszy mężczyzna opowiadał o dziw- nym spotkaniu podczas niedzielnego spaceru. Powiedział: – Wyszedłem z domu, żeby pooddychać wiosennym powietrzem, a tu podeszło do mnie dwoje młodych ludzi i wciągnęli mnie w rozmowę o Panu Bogu. Na co jego rozmówczyni wtrąciła: – No tak, cieplej się zrobiło, to i u mnie niedawno byli świadkowie Jehowy. Też tak pomyślałem i najpierw nie chciałem z nimi rozmawiać, ale okazało się, że oni są z naszego Kościoła. Wie Pani, ja mam już bliżej niż dalej do śmierci i trochę wątpliwości, czy tam coś w ogóle jest, „po drugiej stronie”. Pierwszy raz mi to się zdarzyło, żebym tak zwyczajnie mógł porozmawiać o Chrystusie z napotkanym człowiekiem…

czytaj więcej 

___________________________________________________

 Z wizytą w parafii: Najświętszego Serca Jezusowego w Augustowie

Parafię, fundacji króla Zygmunta Augusta, erygowano 23 lipca 1549 roku. Kościół parafialny pw. Najświętszego Serca Jezusa (dawniej pw. św. Bartłomieja Apostoła), w stylu neoromańskim, został zbudowany w latach 1906-1911. Konsekrował go biskup łomżyński Stanisław Kostka Łukomski 18 czerwca 1932 roku. 

W dużym stopniu zniszczony w czasie drugiej wojny światowej, po wojnie został częściowo odbudowany; w latach 1980-1986 odbudowano wieże; od 1986 roku prowadzone były dalsze prace renowacyjne i konserwatorskie. Obecnie proboszczem jest ks. prał. mgr Jan WRÓBLEWSKI, zaś wikariuszami: ks. mgr Radosław Góralski i ks. mgr Zbigniew Chmielewski. 

czytaj więcej

___________________________________________________

Entuzjasta życia

W związku z bolesną pierwszą rocznicą śmierci dwóch młodych kapłanów naszej diecezji na górze Kazbek, chcę utrwalić wspomnienia ze spotkania z jednym z nich – ks. Szymonem Klimaszewskim.  

Ponad rok temu, 20 stycznia 2006 r., w ostatnim dniu nauki w szkole przed feriami zimowymi, ks. Szymon spotkał się z moimi wychowankami, obecnie uczniami kl. VI e w Szkole Muzycznej w Suwałkach. Był mroźny poranek, temperatura poniżej minus 20o C. Obawiałam się czy to nie będzie przeszkodą w zaplanowanym spotkaniu. Ale okazało się, że nasz gość nie boi się mrozu. Wpadł do klasy w lekkiej, rozpiętej bluzie narzuconej na sutannę. Pamiętam, że dotknęłam rękawa tej bluzy z nadzieją, że może jest cieplejsza, niż mi się wydaje. Ale był to jednowarstwowy polar. Ks. Szymon zapewniał, że nie jest mu wcale zimno

 

czytaj więcej

 

 

POWRÓT