MIESIĘCZNIK

DIECEZJI

EŁCKIEJ

 

 

strona główna | o nas | kontakt | archiwum 

 

 

Martyria 11/2008:

 

___________________

 

W numerze: 

 

 SZLAK PAPIESKI

 SŁOWO BOŻE

 Z DIECEZJI

 JAN PAWEŁ II

Z WIZYTĄ W PARAFII

 PAMIĘTAMY O ZMARŁYCH

 ŚWIĘTOŚĆ

 HISTORIA REGIONU

 SPOŁECZEŃSTWO

KULTURA

 PODRÓŻE

 RUCHY RELIGIJNE

 MŁODZIEŻ
DZIECI

 RELAKS

DZIELMY SIĘ MIŁOŚCIĄ: 

 

BIULETYN INFORMACYJNY CARITAS DIECEZJI EŁCKIEJ - bezpłatny dodatek do MARTYRII 

 

 

 

 

 

 

 

 

Jeżeli chcesz zapoznać się ze szczegółowym spisem numeru: 

>> kliknij <<

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Drogą pustelniczą do świętości

W listopadowy krajobraz wpisują się groby zmarłych, tych znanych i nieznanych. Polskim cmentarzom nieobce są też nagrobki z napisem pustelnik bądź pustelnica. Pustelników i pustelnice znajdujemy także w katalogu świętych Kościoła. Współczesnym ta droga do świętości wydaje się być mało znaną. Nieznajomość zaś sprawia, że pojawiają się różne jej wyobrażenia. Jedni widzą w pustelni szkołę przetrwania, inni wczasy dla zestresowanych, a jeszcze inni romantyczne życie. Zapewne rzeczywistość rozczarowałaby wszystkich. Sobór Watykański II stwierdza, że wśród tych, którzy chcieli wierniej naśladować Chrystusa, byli tacy, co z natchnienia Ducha Świętego prowadzili życie pustelnicze. Zatem pustelnicy, to nie dezerterzy, którzy uciekli z pola walki, ale żołnierze Chrystusa – jak wszyscy wierni chrześcijanie – tyle, że posłani na inny przyczółek. Magisterium Kościoła zalicza ich ponadto do najlepszej cząstki w Kościele. Mimo upływu ponad 40 lat od zakończenia Soboru i ponad 20 lat od ogłoszenia posoborowego prawa, prawda ta z trudem toruje sobie drogę w Polsce.

 

czytaj więcej

__________________________________________________

 

Wyśpiewać Boga

12 października w Diecezjalnym Sanktuarium Miłosierdzia Bożego odbył się koncert Antoniny Krzysztoń w hołdzie Janowi Pawłowi II.

Oto co po koncercie powiedziała piosenkarka: – Jestem otwarta na spotkanie ze wszystkimi ludźmi. Teksty moich piosenek nie są bezpośrednio związane z tematyką religijną, chociaż często sięgam po słowa z Ewangelii. Czuję się powołana do śpiewania wszystkim, bez względu na przekonania. W pewnym sensie wyśpiewuję moje życie: czasami śpiewam swoje marzenie, czasami są to modlitwy, a czasami to, czego nie mam.

czytaj więcej 

___________________________________________________

 

Zaduszkowa litania

Melancholijna jesień. Dzień Zaduszny rodzi zamyślenia nad przemijaniem, nieuchronnością śmierci, końcem ziemskiego wędrowania. I zawsze powstaje pytanie: – Dlaczego odeszły najbliższe osoby i inne, po których zostaje bolesna i niezapełniona luka. Jeszcze mogli tak wiele dokonać. Jeszcze mieli takie wspaniałe plany, niespełnione marzenia. Pozostały tylko smutek i te dobre wspomnienia wspólnie spędzonego czasu. One karmią i krzepią osamotnionych. Przywołują piękno i radość, miłość i dobroć tych, którzy odeszli. Wielkie szczęście, że spotkało się takie szlachetne przyjaźnie. Może tylko rodzą się wyrzuty sumienia, że tak mało mówiliśmy, jak ich gorąco kochaliśmy. Zróbmy więc to w Zaduszki, zapalając znicz, składając choćby skromny kwiatek, zanosząc gorliwą modlitwę. Za naszych najlepszych rodziców. Pracowitych i zaradnych. To oni stworzyli nam bezpieczny dom, szczęśliwe dzieciństwo. Za nieprzespane noce ukochanej matki, za ojca, który nigdy nie liczył czasu, by na stole nie zabrakło chleba. Za słodkie całusy dziadków, za babcie nauczające pacierza: – Dobry Jezu, a nasz Panie, o to my dziś prosim za nich, daj im wieczne spoczywanie.

czytaj więcej

___________________________________________________

 

Wileńskie cmentarze

Wilno słynie z zabytkowych cmentarzy. Te najbardziej znane to Antokolski, Bernardyński i Rossa. O tych właśnie cmentarzach W. Hulewicz napisał: Wileńskie cmentarze mają pejzaż gór, umarli tu jeden ponad drugim leżą, szczeble innymi miarami się mierzą; nad zapomnianym kwitną wieczne pomne bzy, nędzarz może górować nad panem Becú – wszystkie widma czekają, aż zapieje kur. Nie jest tu straszno. Mogę w północ ciemną siedzieć na grobie, z śmierci dłonią w dłoni, czuć wiew śmiertelny na spokojnej skroni, Wilno pode mną, a Bóg nade mną...

Cmentarz wileński na Rossie jest zaliczany do najpiękniejszych nekropolii w Europie. Od jego założenia w 1769 r. do zamknięcia w 1965 r. pochowano tu wielu ludzi prostych, zwykłych, ale także znanych i zasłużonych dla kultury narodowej. Na Rossie spoczywają profesorowie uniwersytetu, uczestnicy powstań narodowych 1831 i 1863 r., artyści, działacze społeczni i polityczni, lekarze, adwokaci, ziemianie i wileńscy mieszczanie.

czytaj więcej

__________________________________________________

 

Wielki Kanion Colorado

Wielki Kanion Colorado należy do siedmiu cudów świata natury i znajduje się w stanie Arizona w USA. Stanęłam nad brzegiem Wielkiego Kanionu Colorado i z wrażenia zamarłam. Pod moimi stopami była niesamowita otchłań. Żadne zdjęcia, filmy, opisy, opowiadania nie oddają pierwszego wrażenia bezkresnej przestrzeni. Ten rów głębokości ponad półtora kilometra wypełniony jest fantastycznymi kształtami i kolorami przeróżnych baszt, kolumn, piramid, stromych cypli skalnych, wieżyczek, poszarpanych ścian... Z każdej platformy jest inny widok, inne naświetlenie, inne wrażenie. Raz patrzyłam na morze kolorowych skał tworzących wymyślny dywan po kres horyzontu. Wystarczyło lekko przekręcić obiektyw i jawił się inny widok, inne kolory. Artystą i władcą tego ogromnego, niepowtarzalnego dzieła jest Bóg. Ręka ludzka mogła jedynie zbudować drogi, platformy i umożliwić turystom niezapomniane przeżycia. Wszystkim kieruje niewidzialna ręka. Wystarczy garstka ziemi umieszczonej na skalnym uskoku, wiatr dostarczy nasionka, deszcz podleje i skały pokrywają się drzewami, krzewami, trawami, a nawet kwiatami. To prawdziwy raj, ogród Pana Boga, ubarwiony przepięknymi kolorami, korytem rzeki Colorado, przeróżnymi wodospadami, drapieżnymi skałami. Powstanie tego miejsca jest wielką tajemnicą. 

czytaj więcej

 

POWRÓT