MIESIĘCZNIK

DIECEZJI

EŁCKIEJ

 

 

strona główna | o nas | kontakt | archiwum 

 

 

Październik 2015

 

___________________

 

W numerze: 

 

PISMO ŚWIĘTE

 ROK LITURGICZNY

 Z WIZYTĄ W PARAFII

 MISJE

 DUCHOWOŚĆ

 KAPŁAŃSTWO

 DIECEZJA

 ROK ŻYCIA KONSEKROWANEGO

 KULTURA

 RODZINA

 MŁODZIEŻ

 DZIECI

 RELAKS

DZIELMY SIĘ MIŁOŚCIĄ: 

 

BIULETYN INFORMACYJNY CARITAS DIECEZJI EŁCKIEJ - bezpłatny dodatek do MARTYRII 

 

DZIELMY SIĘ MIŁOŚCIĄ: 

MARTYRIA MARTYRIA DIECEZJI EŁCKIEJ - bezpłatny dodatek do MARTYRII 

 

 

 

 

 

 

 

 

Jeżeli chcesz zapoznać się ze szczegółowym spisem numeru: 

>> kliknij <<

 

 

 

 

 

 

Bóg sam wystarczy

 

15 października 2014 roku – we wspomnienie św. Teresy od Jezusa – rozpoczął się rok jubileuszowy pięćsetlecia urodzin wielkiej świętej. Powoli zbliżamy się do zamknięcia jubileuszowych obchodów. Taki czas sprzyja refleksji.

 

„Jestem córką Kościoła” – te słowa św. Teresa miała wypowiedzieć na łożu śmierci. Pomyślmy o okolicznościach, w jakich świętujemy wspomniany jubileusz. Nade wszystko prześladowania Kościoła katolickiego: te krwawe w krajach islamskich i te „bardziej wyrafinowane”, szczególnie w Europie. Coraz mocniejsze ataki ze strony ideologii niezgodnych z prawem naturalnym. Dyskusje wokół synodu o rodzinie… W tę rzeczywistość z jubileuszowym rozmachem wkracza święta założycielka zreformowanego zakonu karmelitów bosych, wielokrotna fundatorka klasztorów sióstr karmelitanek bosych, mistrzyni modlitwy, doktor Kościoła – św. Teresa od Jezusa.

czytaj więcej

__________________________________________________

 

Nauczyciele i uczniowie w świecie Biblii

 

Jesień jest w Polsce takim okresem, kiedy ma miejsce wiele wydarzeń związanych z edukacją, dlatego chciałbym zaprosić do przyjrzenia się, jak wyglądała edukacja w świecie Biblii.

 

Już wykopaliska archeologiczne prowadzone na terenie Palestyny mówią nam, że edukacja jest stara jak świat. Najstarszy znaleziony przykład hebrajskiego pisma, z X wieku p.n.e., to najprawdopodobniej fragment tabliczki (wapiennej) jakiegoś ucznia, który zapisał sobie lekcję przyrody. Fragment ten, nazywany kalendarzem z Gezer, zawiera taką treść: „Dwa miesiące zbiorów. Dwa miesiące siania. Dwa miesiące późnego siania. Miesiąc wyrywania lnu. Miesiąc zbioru jęczmienia, Miesiąc, kiedy wszystko [inne] jest zbierane. Dwa miesiące przycinania [winorośli]. Miesiąc letnich owoców”. Jest to zapis kolejnych, poczynając od jesieni, czynności, które wykonywano na polach w starożytnym Izraelu.

 

czytaj więcej

__________________________________________________

 

Bogactwo różańca

 

Jak ten czas szybko umyka. Nie tak dawno oczekiwaliśmy na wakacje, a to już październik. Czas jest tym dobrem, którego nam często brakuje. Żyjemy w takim pośpiechu, że zapominamy o rzeczach istotnych.

 

Nie jest moją intencją ocena ludzi bogatych, którzy posiadają znaczny majątek. Chyba wszyscy znamy biblijną przestrogę przed gromadzeniem i posiadaniem dóbr doczesnych. Często słyszymy fragment z Ewangelii św. Mateusza, który zawiera pytanie bogatego młodzieńca: Nauczycielu, co dobrego mam czynić, aby otrzymać życie wieczne? (Mt 19, 16). I odpowiedź Pana, która kończy się słowami: Zaprawdę, powiadam wam: Bogaty z trudnością wejdzie do królestwa niebieskiego. Jeszcze raz wam powiadam: Łatwiej jest wielbłądowi przejść przez ucho igielne, niż bogatemu wejść do królestwa niebieskiego (Mt 19.23-24).

 

Odpowiedź może już mniej szokuje. Przyzwyczailiśmy się! Tyle razy ją bowiem słyszeliśmy, że już chyba oswoiliśmy się z biblijnym radykalizmem. Często słyszę szmer czy wręcz krytykę z ust rożnych ludzi. Mówią oni: Biblia Biblią, a życie życiem! Przecież nie oddam tego wszystkiego, czego się z takim trudem dorobiłam czy dorobiłem! Nie po to tak ciężko pracuję, by zawracać sobie głowę jakimiś tam słowami z Biblii! Księża muszą tak mówić, a pieniądze i tak są potrzebne.

czytaj więcej

__________________________________________________

 

Z wizytą w parafii: Wiżajny

 

Parafia Wiżajny znajduje się w dekanacie suwalskim (św. Benedykta i Romualda). Jej patronką jest św. Teresa z Avila. Obecnie urząd proboszcza pełni ks. prał. mgr lic. Ryszard GWIAZDOWSKI, a wikariusza – ks. mgr Michał PUCZYŁOWSKI.

 

Wiżajny położone są na terenach przygranicznych, na Pojezierzu Wschodniosuwalskim, na północno-wschodnim krańcu Polski, niedaleko granicy z Litwą i obwodem kaliningradzkim.

 

Wieś leży na przesmyku między jeziorami Wistuć i Wiżajny. Z powodu panujących tu niskich temperatur są zwane polskim biegunem zimna. Jest to najwyżej (243 m n.p.m.) położona miejscowość Suwalszczyzny. Miejscowość po raz pierwszy wzmiankowana była w roku 1253 jako Weyze. Była to przypuszczalnie osada Jaćwingów. W 1249 roku nad jeziorem założony został przez bojara Piotra Łysego dwór. Wieś została podbita przez Krzyżaków. Znajdowała się na szlaku kupieckim prowadzącym w stronę Sejn. Słynna była karczma. W podaniach wymienia się ją jako znaną z tego, iż w jej menu sztandarowe miejsce zajmowały raki. W 1409 roku miano nimi tu poczęstować króla Jagiełłę. W roku 1413 tereny pojaćwieskie, w tym teren, gdzie dzisiaj są Wiżajny, zostały włączone do województwa trockiego. W wieku XV na tereny dzisiejszej gminy zaczęli przybywać osadnicy słowiańscy i litewscy. Źródła pisane wymieniają Wiżajny w 1606 jako miasto, choć data otrzymania praw miejskich nie jest znana. Wiadomo natomiast, że zostały one potwierdzone w 1693. Dzięki przygranicznemu położeniu nastąpił szybki i dynamiczny rozwój miasta, jednak zniszczone zostało podczas wojen szwedzkich. Aby podnieść je z upadku, król Jan III Sobieski ufundował szpital, szkołę i nowy kościół. W 1870 miejscowość została zdegradowana do rangi wsi, ale do czasów dzisiejszych zachował się miejski układ urbanistyczny.

czytaj więcej

__________________________________________________

 

Moja droga do seminarium

 

Na pierwszym roku studiów w Wyższym Seminarium Duchownym w Ełku jest pięciu kleryków. Oto ich świadectwa. Opowiadają, jak zrodziło się powołanie do kapłaństwa.

 

czytaj więcej

 

__________________________________________________

 

Nauczycielu, co mam czynić?

 

Nauczyciele. Rożnie ich wspominamy. Jedni zapisali się w naszych życiorysach jako wspaniali pedagodzy, innych pamiętamy jedynie dlatego, że czuliśmy się przez nich niesprawiedliwie traktowani. W większości wywarli oni jednak istotny wpływ na nasze życie. Julian Tuwim w wierszu „Nauka” ukazuje szkołę, która przekazała wiele informacji, ale nie nauczyła mądrego i dobrego życia. Nauczyli mnie mnóstwa mądrości, / logarytmów, wzorów i formułek, / z kwadracików, trójkącików i kółek / nauczyli mnie nieskończoności. / […] Różne rzeczy do głowy mi wkuli, / Tumanili nauką daremną. / I nic nie wiem, i nic nie rozumiem. /[…] I do dziś mam taką szkolną trwogę: / Bóg mnie wyrwie – a stanę bez słowa! / Panie Boże! Odpowiadać nie mogę, / Ja... wymawiam się, mnie boli głowa.../ Trudna lekcja. Nie mogłem od razu ./ Lecz nauczę się... po pewnym czasie... / Proszę! Zostaw mnie na długie życie, / Jak na drugi rok w tej samej klasie.

 

Nauczyciel z Nazaretu

 

Jezus w Nowym Testamencie jest nazwany nauczycielem. W taki sposób zwracali się do Niego apostołowie, nazywali Go tak inni uczniowie i cała rzesza słuchaczy. Nawet uczeni żydowscy nie odmawiali Mu tego tytułu. „Nauczycielu, wiemy, że jesteś prawdomówny i drogi Bożej w prawdzie nauczasz”; „Rabbi, wiemy, że od Boga przyszedłeś jako nauczyciel”; „Nauczycielu, co mam czynić, aby osiągnąć życie wieczne?”. Ale przede wszystkim sam Jezus nazywa siebie nauczycielem: „Wy mnie nazywacie Nauczycielem i Panem, i dobrze mówicie, bo nim jestem”, stwierdza także, że jest nauczycielem jedynym w swoim rodzaju: „jeden jest wasz Nauczyciel”. Chrystus. Jezus nauczał nie tylko słowem, ale całym swoim życiem: milczeniem, cudami, modlitwą, miłością do ludzi, troską o poniżonych i biednych, przyjęciem ofiary krzyżowej i zmartwychwstaniem. Stylem codziennego życia uczył trudnej sztuki „bycia człowiekiem”. Nie był jak drogowskaz, który pokazuje drogę, ale sam nią nie podąża. Jako Mistrz umył stopy swym uczniom, pokazując, że nauczyciel nie jest tyranem, lecz przyjacielem zatroskanym o dobro uczniów, tym, który podąża z nimi przez wszystkie drogi życia, by umacniać, zachęcać, poprawiać, przebaczać.

czytaj więcej

 

 

POWRÓT